and as i refuse..

and as i refuse to do those things again, it was clear to me that the relationship i'm now in won't last that long.

sorry, kasi hindi ko maipaliwanag ang sarili ko.
marami akong mga bagay na pinagsisisihan, mga maling desisyon, at siguro, isa ito sa mga dahilan kung bakit umaayaw ako ngayon.
ayoko nang may pagsisihan sa huli, ikaw na rin ang nagsabi, wag masyadong kampante sa future, hindi natin alam kung saan tayo dadalhin ng relasyon na ito.

sorry, kasi magulo ako.
hindi ko kayang isa-salita ang mga nararamdaman ko.
hindi ko maintindihan kung bakit ako ganito.
takot ako, takot na magkamali ulit, kaya marami akong nagagawang bagay para hindi na magkamali ulit.

sorry, kasi nadadamay ka.
mahal kita, mahal na mahal, alam ng Diyos na mahal kita.
gusto kong itama lahat ng mali ko.
hindi dahil sa may hinihintay pa akong kasunod mo, pero para hindi mag-backfire sa akin, sa atin ang lahat ng kagaguhang ginawa at nagawa ko.

sorry, kasi ginugulo ko ang relasyon natin.
siguro, madalas mong naiisip na wala akong pakialam, na parang balewala sa akin kapag nag aaway tayo, na okay lang sa akin umuwi ng magkagalit tayo.
pero hindi mo ba naiisip, na maaaring lumalayo ako sa iyo para hindi kita mapagsalitaan ng masama?
patawarin mo ako, duwag ako.
ilang beses na akong umiyak sa harap mo, na hindi ko dapat ginagawa.
ilang beses na tayong nag aaway, pero bibihira ung ako ang unang lalapit at hihingi ng tawad.
alam ko un, alam na alam ko.
hindi ko lang magawa na ako ang unang lumapit.
gusto kong alagaan ang sarili ko, ayoko nang ako ang unang lumapit, umiyak at magmakaawa sa harap ng taong maaari din namang iwanan ako sa huli.

sorry, kung hindi ako naniniwala sa forever.
malaking dagok ang nakuha ko sa nakaraang relasyon ko.
at kahit na anong gawin ko, kahit gaano ko kagusto, hindi ko maialis sa isip at puso ko ang sakit na pinagdaanan ko.
kaya siguro, hanggang ngayon, sa maliit na parte ng puso ko, hindi ko magawang mapaniwalaan na mahal mo nga ako, at na pwede pa akong mahalin sa kabila ng lahat ng pinagdaanan ko.

sorry, hindi ako normal.
sorry, kumplikado ako.
hindi ko alam kung paano ko pa ipapaliwanag ang sarili ko sa'yo.
dahil mukhang ikaw rin mismo, gulong-gulo na.
mahal kita, pero gusto kong paniwalaan naman na hindi lahat ng pagmamahalan, kailangan ng sekswal na gawain para maipakita ung pagmamahal na un.

kaya kitang bigyan ng halik, yakapin ng mahigpit.
pero sana, hangga't maaari, maintindihan mong hanggang doon na lamang ang pwede nating gawin sa ngayon.
hindi dahil sa inilalaan ko ang sarili ko sa ibang tao, hindi dahil sa naghihintay pa ako ng kasunod mo.
kundi dahil gusto kong itama ang mali ko, gusto kong ayusin ang relasyon natin, itama ang pundasyon.
gusto kong patunayan sa sarili ko na hindi lahat ng matagumpay na relasyon, umiikot sa seks at sa physical contact.
gusto kong maramdaman na mahal mo ako, at hindi ka tumatagal at nagtitiyaga sa relasyon na ito dahil sa easy access.
gusto kong ibalik ang tiwala sa pagmamahal, ibalik ang tiwala at respeto sa sarili ko.
gusto kong dumating ang panahon na sa oras na gagawin natin iyon, hindi na ako babangungutin at magigising na umiiyak.
gusto kong buong-buong ibigay ang sarili ko sa'yo, maski hindi na kabuuan ang makukuha mo.

patawarin mo ako, kung akala mong mababa ang tingin ko sa iyo.
kung akala mong balewala sa akin ang mga pangangailangan mo.
kung akala mong hindi ko naiisip ang pagkukulang ko.
pero sana, nakukuha mo kung bakit ako nagkakaganito.
gusto kong maramdaman na hindi lang katawan ko ang habol sa akin ng tao.
na hindi lang dibdib ko ang tinitignan sa akin.
mukha na nga akong laspag eh, gusto ko lang naman na alagaan ang sarili ko.
masama ba iyon? :(

patawad, patawarin mo ako.
kung hindi sasapat ang paghingi ko ng tawad, maski masakit, mas gugustuhin ko pang pakawalan ka.
para mapunta ka sa taong magmamahal sa'yo.
sa taong iintindi, sa taong magbibigay sa'yo ng mga pangangailangan mo.

patawad, pero gusto kong maging firm sa desisyon na ito.
mahal kita, at kaya ko pa rin namang ipakita ang pagmamahal ko sa'yo nang walang sekswal na kontak.
kaya ko pa ring paliguan ka ng halik, yakapin ka ng mahigpit.
pero patawad, hanggang doon na lang muna.
hanggan doon na lang muna.

mahal kita.

a lot of things left unsaid

lots and lots and lots of things..

i don't know if my current beau would allow this, but then again, i guess this is a lot better than keeping a grudge because of what he did..

simulan na natin.
by saying simulan, i'm not stating na start all over again, or whatever.
i really don't intend to go back to that kind of relationship that we once had, yes, i do have a lot of regrets.
regrets na forever na lang magiging regrets.

bakit nga ba tayo naghiwalay?
siguro, kasi gago ka.
siguro kasi hindi mo ako inalagaan.
siguro kasi pinairal mo ang pagkamaere mo.
siguro kasi nagsawa na ako sa pang-gagago mo sa akin.
siguro kasi napagod na ako sa lahat ng panglalait na ginawa mo sa pagkatao ko.
pero hindi kasama sa mga siguro na yun ung, siguro hindi na kita mahal, kasi nung panahon na iyon, wala nang mas sasakit pa sa pagsalitaan ka ng masama ng taong minahal mo ng buong buo, ng taong inalayan mo ng lahat lahat sa iyo.

oo, aminado ako, ayaw kitang makita.
takot ako sa mararamdaman ko, hindi takot dahil mahal pa kita.
kungdi takot dahil hindi ko alam kung ano ang magagawa ko sa oras na magkita tayo.

sasabihin mo na namang bitter ako.
maaaring oo, maaaring hindi.
oo, bitter ako, dahil sa dami ng pinagsamahan natin, sa tagal ng ipinagtiis ko sau, sa dami ng nasaktan ko, sa dami ng pinagpalit ko, sa wala din napunta ang relasyon.
hindi, hindi ako bitter, dahil hindi ko na panghihinayangan ang pinagsamahan natin sa sakit ng mga salitang binitiwan mo.

mahal kita noon, minahal nang buong buo, nang walang pagaalinlangan.
maski magulang ko na ang pumipigil.
maski pamilya ko na ang umaayaw, sumige pa rin ako.
maski sa dami ng hadlang, sige pa rin ako.
maski sa dami ng taong nasasaktan ko as the relationship grows old, i still chose to be with you.
pero anong nakuha ko?
haliparot ako?
masamang babae?
walang kwentang girlfriend?
nonsense kausap?
bobo?
tanga?
good for nothing?
walang binatbat?

yeah right.
and for once, DAMN YOU.

sa lahat ng masasakit na salita, hindi sapat ang sorry mo.
sa lahat ng pananakit mo sa akin, hindi sapat ang sorry mo.
at kahit na kailan, hindi magiging sapat ang sorry mo.

pero bakit ko nga ba aalagaan ang galit ko sau?
ano nga bang mapapala ko?
WALA. hindi ba?

as others might say, forgive and let go.
it has been almost a year.
february 14, 2009 to be exact.
kaso, hindi pa ako handang magpatawad.
nagawa ko na matagal na ang paglelet go.

PAANO MO NGA BA PATATAWARIN ANG TAONG NI HINDI HUMINGI NG TAWAD SA LAHAT NG KASALANANG NAGAWA NIYA?
paano?

let time heal all wounds, but then, time alone is not enough.

you went ahead with your life, and i assume, you are happy now.
i am happy too, as people around have seen.
i am now complete.
i've already regained the self-respect na nawala sa akin sa 14 months ng relasyon natin.
i'm tougher now. stronger. better.

and with all these, i thank you, for a being a part of my life.
maski gusto ko nang burahin ang oras at panahon na kasama kita.
yes, i am thankful. but no, i am still not ready to forgive you.

let time speak for itself.
i've moved on.
i'm now okay.
i do hope you would be too, if not now, soon.

forgiveness would follow, i hope this is the beginning.

pinapaubaya ko na ang lahat ng sama ng loob ko kay God.
at sana, in time, maturuan muli ang puso ko na magpatawad.
gaya ng muling pagkatuto ng puso ko na magmahal :)

new moon is a lot better than twilight

the statement said it all..
the effects, the balance between everything, the scenes were shot carefully..
the movie was truly something that you'll want to watch over and over again..

taylor lautner grew up so fast..
another hot guy added to the list of the saga's hot guys..
hot body, oh my gosh, haha, it haunts me ^^

robert pattinson's acting is getting worse.
he still looks like he's constipated everytime he's projecting a strong emotion..

kristen stewart grew a lot prettier in the movie..
but then she acts as if she's being raped in the scene where she was supposed to be experiencing nightmares..

ashley greene rocks..
she's really really beautiful..
and that was effortless too..

over all, the movie was very good..
damn, a whole lot better thab twilight..

so, kudos to the staff and crew, and most importantly, to the director, chris weitz, for giving a good movie adaptation to my beloved saga..
i hope you'd do eclipse and breaking dawn too. ^^

changes

change in life is inevitable, as others may say it.
for me? i wish i'll just stay at where i was a month ago.

these past few weeks was not that great, but well, it was, but not really.
haha, weird noh?
hindi ko kasi talaga alam kung ano ang dapat na maramdaman..

about two weeks ago, i was inducted as a college councilor, i had to assume the vacant position, posisyon na iniwan ng isang slatemate ko dahil sa personal problems niya.
masaya, oo, kasi makakasama ko na ang slatemates ko, after ilang months na masabik na makasama muli sila..
kaso, mas malaki ung feeling ng lungkot at panghihinayang..
i have to resign sa dalawang positions sa orgs na hinahawakan ko..
kailangan kong iwanan ang trabahong minahal ko ng sobra..
at, iiwanan ko iyon kung kailan gamay ko na ang trabaho, kung kailan matino na ako at handa ko nang ayusin ang pamamahala doon..
hai, ang hirap ng buhay..

isa pang malaking pagbabago ay ang pagtanggap na, "dude, pare, tsong.. shet.. hindi ako gagraduate on time"..
oo, tanggap ko na naman un noon pa, masakit nga lang ngayon dahil lahat sila ay grad pic na ang primary pictures sa fs, fb at multip.. samantalang ako, next year pa..
nakakaputang ina,, bakit nga ba hindi ko inayos ang pag aaral ko para kasabay ko sila?? :(

hai. hindi ko talaga malubos maisip kung bakit ngayon ko lahat nararanasan ito..
kung kailan kelangan kong magtino, saka ako napadpad sa council..
kung kelan kailangan kong bumawi sa org, saka naman parang sapilitan akong pinagbibitiw..

sana hindi ako mapagod, baka bigla ko na namang ilaglag ang lahat..
sana kayanin ko ang work load ko..
sana magawa ko pang makapag aral nang matino..
at sana, sana, sana hindi ako mawalan ng oras para kay airen ko..
alam kong magtatampo siya pag nangyari un..

**out

when a UP student happily settles for the 2nd runner-up trophy

the most awaited event for the uaap season happened today, september 13, 2009..

and so far, it was the sweetest 2nd runner-up trophy ever..



we, jen and i, arrived at 1pm sa araneta..

we first sold our extra tickets to people who's waiting in line para sa gen ad tickets..

naawa kasi ako sa matandang lalaki, kaya aun, nakuha niya ng 50php ang gen ad ticket na nabili ko ng 200..

oh well, okay lang un, tulong na din un..



once inside the coliseum, grabe, halos maiyak ako dahil at last, naririnig ko na ang drum beats at sigawan ng mga tao..

woah, ilang buwan ko ring hinintay na muling makabalik sa araneta, muling mabingi sa drum beats at muling mapaos kakasigaw..

sobrang busy kasi ngayong sem ni hindi ako nakanood ng maski isang game ng basketball, so sobrang namiss ko ang atmosphere ng UAAP..

jampacked ang lugar ng UP, walang kupas..

every year na lang, eversince i started watching the cheerdance competition two years ago, parating sobra sobra ang kailangan na space ng mga manonood para sa UP..

at itong taong ito ay hindi naiiba sa ibang mga taong nakaraan..



pagpasok pa lang ay ramdam na ang tensiyon sa pagitan ng mga unibersidad..

lalo pa sa pagitan ng UP at UST, na alam naman natin na tunay na magkalaban pagdating sa event na ito..

ang saya ng mga sagutan ng cheers,, ang sayang muling maramdaman ang unti-unting pagkapaos habang sumisigaw ng "let's go UP!"..



ilang sandali pa ay nagsimula na ang programa, pinakilala isa isa ang mga participating schools, habang nagchcheer ang mga estudyante ng mga eskwelahang nababanggit..

konting oras pa ay nagsimula na ang competition..



i was really awed by how the AdU pep squad has improved..

grabe, almost flawless, magaling ang stunts at sabay sabay sila..

AdU was followed by NU pep squad,,

okay naman ang ginawa nila, though very high school nga lang ang stunts..

then, last year's runner-up and UP's ultimate opponent, UST salinggawi dance troupe..

hindi dumaan ang unang minuto na hindi sila nagkamali..

umabot sa apat ang nabilang naming mali, and it really showed na hindi na sila mananalo..

USTe was followed by the DLSU animo squad..

nakakabilib ang props nila, sobrang pinapakita na "uy, mayaman kami!"

magaling din ang ginawa nila, though walang lutang na stunt na matatandaan sa performance nila..



and then followed by the The UP Pep Squad,, ang pinakamagaling sa lahat.. *oh well, biased.

pero honest na critic,, medyo walang dating..

wala ung dating "oomph!"

wala ung "angas factor"

though maganda ang concept ng ikot,, pero kulang talaga sa over-all na itsura eh..

medyo ang common din ng costume..

wala ung dating "dating ng UP" na inaasahan ko sanang makita at maipagmalaki ngaun..

pero nevertheless, nagcheer pa din ako hanggang matanggal ang tonsils ko..

iba pa rin, ibang -iba pa din ang UP spirit,, at hinding hindi ko iyon ipagpapalit sa ibang klase ng pagka-high..



The UP Pep Squad was followed by the Ateneo blue babble batallion..

isa pa ding malinis na performance..

ang galing ng michael jackson-inspired part ng cheerdance nila..

bongga sa hanga ang moonwalk nila.. spell WOW..

after Admu, UE Pep Squad naman..

hindi ko napigilang maki-cheer sa "go fight red and white!"

coolness ng performance..

meron silang "jologs" vibe na madalas na niraradiate ng UP pep squad..

mas naramdaman ko sila ngayon, mas lumutang siguro dahil sa vibe na iyon..

at, sabi nga nila, save the best for last..

the last performer was the FEU Cheering Squad..

over-all, nakakatulala ang performance nila..

ang sama ko, pero all through-out, i was praying na sana magkamali sila maski isa, pero grabe, flawless!

walang mali, walang nalaglag sa pyramid, hindi nagkaproblema sa stunts..

and after that performance, malinaw na sa akin na taon ng FEU ngayon..



we waited patiently for the results..

habang hindi magkamayaw sa kakacheer ang mga tao, hindi matigil sa asaran ang crowd..

sabi ng UST, sila daw ang pamantayan..

haha, you wish!! :P



and the most awaited time has finally arrived, hawak na ng hosts ang envelope..

i was silently praying to Him na sana, he'd give this to UP.

at hindi ako binigo, madaling kausap si Bro..

binigay niya agad ang 2nd runner-up sa UP Pep Squad..

i was clapping with tears in my eyes..

kasi nga, i was silently hoping na sana, maski hindi flawless ang UP, makuha namin sa ikatlong taon ang championship..

pero hindi eh..

but then again, okay lang..

after that announcement, naging iisang boses ang araneta..

almost 2/3 of the crowd were chanting "FEU! FEU! FEU!"

na siyempre, pinasimulan ng UP students..

i guess, we really don't care what our place is, as long as USTe go home empty handed..



the ADMU BBB won as 1st runner-up,, and the crowd already went crazy..

the chants for FEU became louder, sinasabayan ng mga tao sa paligid ko ang cheer ng FEU..



at siyempre, hindi nagkamali ang hula ng karamihan..

FEU bagged the championship for the cheerdance competition this year..

and it was a well deserved win..



ang yabang lang ng USTe,, BAWI GAWI pa sila ah..

umuwi tuloy silang SAWING GAWI..

wala, walang naiuwing kahit na ano..

maski ang school pride na pinagmamalaki nila ay hindi nila nadala paglabas ng araneta..



tunay na masaya ang araw na ito..

maski na hindi naiuwi ng UP ang kampeonato, masaya pa din ang lahat sa magandang laban na ipinakita ng halos lahat ng sumali..



for FEU, congratulations! you deserve it! babawiin iyan ng UP next year, kaya galingan niyo! :)

for ADMU, clap clap for you guys! at least, pati sa cheerdance ay okay na din kayo.. kelan kaya magiging okay din sa basketball ang UP? :)

for UP, okay lang un guys.. bawi next year! :) magaling pa din tayo!! ^^



and now, as i sit and type infront of my laptop, i realized that, well, it was the sweetest 2nd runner-up trophy ever..

and it will always be sweet, as long as UST SDT goes home with nothing ^__^

magulong pulitika ng Pinas

hai, mejo nakakasawa na ang magulong kalagayan ng pulitika sa pinas..
dakdak dito, tira doon, kanya-kanyang pakulo..

bakit ba pinipilit na tumakbo si noynoy aquino?
bakit may mga taong nagpapaubaya?
hindi ba dapat kung totoo ang layunin mong maglingkod at kung naniniwala kang tunay na paglilingkod sa bayan ang maibibigay mo, hindi ka dapat na magbigay?
hindi naman magkakagulo ang pinas kung marami galing sa isang partido ang tatakbo, ang mahalaga ay kung bukal sa loob ng isang kandidato ang paglilingkod..

nakakasawa nang marinig ang mga pakulo ng mga kandidato..
marami ang trapong-trapo na ang dating..
patropa-tropa pa, ang aga aga nangangampanya..
at pwede ba, ayoko maging pink ang Malanacanyang, kaya sana, tigilan na ang pagporma ng isa jan, na wala namang nagawa kundi tadtarin ng pink fences at pink urinals ang kamaynilaan. na if i know ay nagpapayaman lamang naman dahil ung firm niya rin naman ang gumagawa ng mga foot bridges at pink fences na yan..

tigilan na sana ang pag iisip ng pangsariling kapakanan ng mga pulitiko sa Pinas..
panahon na para ibangon naman natin mula sa lugmok na kalagayan natin ang ating bansa..
sana hindi puro pangako, sana mas malakas ang dating ng bawat paggawa..

bansa natin ito, dapat tayo ang nagmamahal at nag aalaga..
tama na muna ang mga personal advancements..
kung tatakbo tayo sa pwesto, siguraduhin natin na hindi tayo puro daldal, siguraduhin natin na may magagawa tayo para sa ikauunlad ng bansa natin..

*nakakasawa nang maging katatawanan sa buong mundo, panahon na para umahon naman tayo..

an outlet fo ranting.

my blog's not created to be a ranting site, but why do i always find myself venting out here?

badtrip na araw..
lahat na lang panget..
walang nangyaring maganda sa personal na buhay ko *bukod sa fruitful na discussion sa 180 at 171, na well, acad life ko naman..

last night didn't end up nicely..
dahil sa isang attempt to take our picture together-- hindi pala kami together, kung hindi ung nakabukas na windows ng webcam namin-- para ilagay sa private blog ko sa multiply, ayun, nagkainisan kami.
wala naman akong intensiyon na anything, gusto ko lang makakuha ng picture namin, nakakainggit kasi na kami ay walang picture together..
tapos ikinainis niya, wala lang..
hindi naman ako vain na tao o kung ano pa man, normal lang din naman siguro na gusto mong magkaroon ng litrato nung taong mahal mo, nung mahalaga sau, nung tanging taong kinaiikutan ng buhay mo..
pero, well, ayaw niya eh.
siguro nga, ibang tao pa din ang tingin niya sa akin, para isipin niya na dapat pa akong magpaalam kung kukuha ng ganung litrato..
hai, maski kasi na ganun na nga lang ung itsura nung picture, ung fact lang na magkasama kami dun, okay na ako..
un lang naman ung point dun..

slept at 4am, woke up at 9am..
tapos, tinapos ang 171 paper at pinrint ang lahat ng dapat i-print.
i even printed out a copy of the invitation sa specialty paper para ibigay sa kanya dahil baka hindi daw siya payagan na pumunta sa anniv night bukas..
ayon, pumasok at natuwa sa discussion.

tapos, may bonggang text akong nabasa..
na kesyo msama daw ang pakiramdam niya at uuwi na siya..
nakakatuwa, alam naman niya kung saan ang room ko, ni hindi ako dinaanan para magpaalam nang personal..
kung kelan naman hindi ako nagcheck nang nagcheck ng fone ko, saka ganun ang natanggap ko..
sa madaling salita, hindi kami nagkita ngayon.
at un ang ikinainis ko.
wala lang, pwede naman kasi magsabi ng personal.
kasi, nung wednesday na masama ang pakiramdam ko ay hinintay ko pa siya para magkasabay kami umuwi..
pero, hindi niya nagwa un ngayon maski sinabi ko nang hindi na ako papasok sa 2 next na classes ko para makasama siya..

there, hindi nga ako pumasok..
at para kahit papano ay ma-relax ako dahil sa sobrang inis ko, naglakad ako..
plano ko, hanggang philcoa lang, kasi un ang normal na ginagawa ko kapag stressed na ako..
pero ewan ko, extra bad ata talaga ang araw na ito at na-endure ko ang maglakad hanggang sa mrt quezon ave.

habang naglalakad ako, andami dami nang tanong na pumasok sa isip ko..
ano ba itong nangyayari..
bakit ko hinahayaan na maapektuhan na naman ung pag aaral ko..
bakit ang stupid ko lang..
bakit pakiramdam ko, iniiwan na ako sa ere nung tanging taong kinakapitan ko..
may saysay pa ba lahat..
mga tanong na hindi ko naman nahanapan ng sagot..
kasi nga, patuloy na nag-generate ng mga tanong at random thoughts ang utak ko..
hindi ko naramdaman na napagod ako maglakad, mas naramdaman ko ung pagod ng metacognition na naganap habang naglalakad ako..

nakauwi ako sa bahay, nagtext siya, nagkausap kami sandali..
sabay sabi niyang tinatamad siyang pumunta ng anniv night bukas..
alam ko na naman un eh, dahil matagal ko na siyang kinukulit na magpaalam pero hindi siya nagpapaalam..
ewan ko, hindi ko pinaniwalaan ung gut feel na iyon dahil nag eexpect ako na pupunta pa din siya dahil alam naman niya ung hirap ko dito sa pag aayos nitong anniv night ng buklod isip..
but then again, maski girlfriend niya ako, at ako ang punong abala sa event na ito, hindi pa din siya pupunta..
kahit na ilang beses kong sabihin na okay lang, hindi naman iyon ung nararamdaman at gusto kong sabihin..
talk about cognitive dissonance,, hai.
maski ilang beses kong sabihin na bahala siya, piping dalangin ko pa din na sana sabihin niya one of the next minutes na pupunta siya..
pero mukhang aasa naman ako sa wala..

hai, mukhang ung tanging tao na gusto kong makasama sa pagdiriwang na iyon ay tuluyan na ngang iiwan na ako sa ere..

alam kong alam niya kung gaano ka-importante ang anniv night na iyon para sa akin, kasi kapag hindi naging okay yun, sirang-sira na talaga ako.

hindi made for ranting ang blog na ito, pero wala nmn akong ibang outlet, so wala din akong choice..

**8:42pm